jobland.pl
Oferty Jak działa Jobland Zasady pracy Najczęściej zadawane pytania
   
Forum O firmie Partnerzy Media o nas Kontakt Pracodawcy employers
 
 
Portal pracy za granicą Portal pracy za granicą
Portal pracy za granicą
Mapa serwisu
Strona główna
 
 
Jobland    Aktualności
Mapa strony i wyszukiwanie
 
 


 
 

Praca i zasiłki dla bezrobotnych w UE (1)

Ministerstwo Polityki Społecznej opracowało informator o najważniejszych zagadnieniach związanych z systemem świadczeń dla bezrobotnych w związku z pracą za granicą, w krajach UE i Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Broszura do pobrania na stronach internetowych Ministerstwa Polityki Społecznej. Poniżej, za zgodą MPS, prezentujemy wybrane fragmenty opracowania.

 

Broszura ma charakter popularny, a zawarte w niej informacje omawiają podstawowe zasady, prawa i obowiązki obywateli Unii Europejskiej związane z koordynacją przepisów o pracy, ubezpieczeniu i świadczeniach socjalnych. Gdyby okazało się, że nie odpowiada ona na wszystkie nurtujące Państwa pytania, prosimy skorzystać ze strony internetowej: http://www.mps.gov.pl/_koordynacja.php

 

1. Dlaczego warto przeczytać ten poradnik?

 

Jeżeli jesteś pracownikiem etatowym lub sezonowym, artystą, pracujesz na własny rachunek albo niestety straciłeś posadę – masz teraz znacznie więcej szans na lepszą pracę, doskonalenie umiejętności lub zdobywanie praktyki zawodowej. Od 1 maja 2004 r., od przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, rynki pracy 25 krajów zjednoczonej Europy stanęły przed tobą otworem ale w niektórych z nich obowiązują jeszcze przepisy przejściowe. Poznanie ich pozwoli Ci na skuteczne znalezienie pracy. Może zdarzyć się niestety i tak, że zagraniczną posadę też stracisz. Ten poradnik napisany jest po to, byś wówczas nie był bezradny. Służy on jeszcze jednemu celowi: pokazaniu, w jaki sposób możemy korzystać z zasiłku, jeśli już jesteśmy bezrobotni i zdecydowaliśmy się na szukanie posady w UE. Jedną z fundamentalnych zasad obowiązujących w Unii Europejskiej jest prawo swobodnego przemieszczania się osób na jej obszarze. Dzięki niemu możesz się osiedlić – sam lub razem z rodziną – w wybranym kraju Unii, znaleźć tam pracę lub otworzyć własną firmę.

 

Decyzja o poszukiwaniu pracy poza Polską może być podjęta w różnych sytuacjach życiowych:

• jesteś bezrobotny i uznałeś wyjazd za jedyną szansę znalezienia pracy,

• wprawdzie masz w Polsce pracę, ale chcesz lepiej płatnego zajęcia,

• znalazłeś pracę w kraju unijnym, ale ją tracisz,

• przepracowałeś za granicą jakiś czas, bo na taki okres znalazłeś zatrudnienie, wracasz do Polski i tu znowu jesteś bezrobotny. Scenariuszy jest wiele…

 

 W krajach Unii obowiązuje także zasada równego traktowania. Zgodnie z nią wszyscy ludzie, bez względu na obywatelstwo, mają takie same obowiązki wobec prawa, korzystają z takich samych przywilejów i ochrony interesów pracowniczych. Oznacza to, że w kraju, który wybierzesz, będziesz traktowany tak jak pozostali jego mieszkańcy – a więc będziesz dostawał jednakowe wynagrodzenie za tę samą pracę, miał dostęp do takich samych stanowisk, będziesz pracował w takich samych warunkach, będziesz mógł wziąć urlop wypoczynkowy, skorzystać ze szkoleń i programów podnoszenia kwalifikacji zawodowych, a jeśli stracisz pracę – będziesz miał prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia tak jak inni pracownicy.

 

Jeśli wyjechałeś w poszukiwaniu pracy razem z dziećmi – będą one miały takie same prawo do opieki socjalnej i zdrowotnej, do edukacji jak dzieci rdzennych obywateli kraju, do którego przyjechałeś. Te same prawa i obowiązki dotyczą nie tylko krajów „starej piętnastki”, lecz także 10 nowo przyjętych państw członkowskich. Możesz więc pomyśleć o poszukiwaniu pracy nie tylko w Anglii czy Hiszpanii, lecz także w Czechach, na Węgrzech czy w Estonii. Ten poradnik ułatwi ci poruszanie się po europejskich rynkach pracy, wskaże, do czego masz prawo jako pracownik i jako osoba bezrobotna, jakich formalności musisz dopełnić, by zacząć pracę w unijnym kraju lub by nie stracić dotychczasowych przywilejów. Wreszcie – wymieni instytucje polskie i unijne, które mają obowiązek ci pomóc, wskaże gdzie masz szukać pomocy

w razie kłopotów. Powodzenia!

 

2. Gdzie dziś możesz pracować w Unii Europejskiej?

 

We wszystkich krajach Unii oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Europejski Obszar Gospodarczy – powstał w 1994 r. Obejmuje kraje „piętnastki” oraz państwa, które podpisały z nimi umowę o swobodnym przepływie towarów, osób i kapitału), a więc:

• Austrii,

• Belgii,

• Cyprze,

• Czechach,

• Danii (przepisy unijne nie dotyczą jednak Grenlandii i Wysp Faro),

• Estonii,

• Finlandii,

• Francji (także Reunion, Martynice, Gwadelupie i Gujanie Francuskiej),

• Grecji,

• Hiszpanii,

• Holandii,

• Irlandii,

• Islandii (Europejski Obszar Gospodarczy),

• Litwie,

• Liechtensteinie (Europejski Obszar Gospodarczy)

• Luksemburgu,

• Łotwie,

• Malcie,

• Niemczech,

• Norwegii (Europejski Obszar Gospodarczy),

• Portugalii (także na Maderze i na Azorach),

• Słowacji,

• Słowenii,

• Szwajcarii (status obserwatora w Europejskim Obszarze Gospodarczym, ale zasady koordynacji nie dotyczą 10 nowych państw przyjętych do UE w 2004 roku),

• Szwecji,

• Włoszech,

• Wielkiej Brytanii (także Gibraltarze, natomiast nie obowiązują na Wyspie Man i Wyspach Normandzkich),

• Węgrzech.

 

U W A G A !

W większości „starych” krajów Unii – poza Anglią, Irlandią i Szwecją – dla obywateli nowo przyjętych krajów szukających zatrudnienia obowiązuje okres przejściowy w pełnym dostępie do ich rynków pracy – najdłużej do 2011 r. Oznacza to, że obowiązują w nich określone procedury administracyjne, a także wymagane są specjalne zezwolenia. I tak:

 

• Austria – wprowadziła 7-letni okres ograniczenia dostępu do rynku pracy,

• Belgia – 2 lata,

• Francja – 2 lata,

• Holandia – 2 lata,

• Islandia – 2 lata,

• Liechtenstein – 2 lata,

• Niemcy – 7 lat,

• Norwegia – 7 lat (ale rozwiązania przejściowe na 2 lata),

• Portugalia – 2 lata (zniesiony 1 maja 2006 – komentarz Jobland.pl)

• Szwajcaria – 7 lat,

• Włochy – 2 lata (planowane zniesienie pod koniec 2006 roku – komentarz Jobland.pl)

 

Inne kraje zliberalizowały swoje przepisy. I tak:

• Dania – wprowadziła ułatwienia w uzyskaniu zezwolenia na pracę, m.in. pracodawca nie musi wykazywać, że obywatele duńscy nie są zainteresowani pracą, jaką oferuje Polakom,

• Finlandia – (całkowicie zniesiony 1 maja 2006 – komentarz Jobland.pl)

• Holandia – w wybranych sektorach, w zależności od aktualnych potrzeb rynku, obowiązują uproszczone procedury, pracodawca nie musi wykazywać braku zainteresowania posadą na krajowym rynku pracy. Specjaliści nie muszą w ogóle mieć zezwoleń, pod warunkiem, że zarobią co najmniej 45 tys. euro w ciągu roku,

• Norwegia – pracodawca nie musi wykazywać braku konkurencji na krajowym rynku pracy,

• Włochy – wprowadzono liczbowy kontyngent osób, które mogą pracować bez zezwoleń. (planowane całkowite zniesienie pod koniec 2006 roku – komentarz Jobland.pl)

 

U W A G A !

Jeśli w którymś z unijnych krajów, gdzie obowiązują ograniczenia w dostępie do pracy, przepracowałeś legalnie co najmniej 12 miesięcy przed dniem 1 maja 2004 r., czyli dniem naszego wejścia do Unii Europejskiej – możesz pracować bez zezwoleń, nawet jeżeli kraj ten ograniczył dostęp do rynku pracy.

 

P R Z Y K Ł A D :

Pan Nowak od 1 stycznia 2002 r. jest zatrudniony jako konsultant w niemieckiej firmie ubezpieczeniowej. Gdyby np. wyjechał do Austrii w poszukiwaniu innego zajęcia, to choć w tym kraju obowiązuje 7-letni okres ograniczenia w dostępie do rynku pracy, pan Nowak nie musi starać się o zezwolenie na pracę.

 

3. W jakich przepisach znajdziesz swoje pracownicze gwarancje

 

W Polsce:

• ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2004 r. Nr 99, poz. 1001),

• rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy: rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz. U. Nr 25, poz. 131),

• rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222),

• przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1270 ze zmianami).

 

W krajach członkowskich Unii:

• Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego wobec pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty,

• Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady nr 1408/71/EWG w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego wobec pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty,

• Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 w sprawie swobody przemieszczania się pracowników w obrębie Wspólnoty.

 

U W A G A !

Powyższe rozporządzenia nie dotyczą absolwentów, ponieważ nie wypracowali oni jeszcze żadnego stażu!

Jeśli chcesz znać te podstawowe dla ciebie akty prawne, poproś o nie w najbliższym wojewódzkim urzędzie pracy.

 

4. Zanim wyjedziesz poszukiwać pracy za granicą

 

Podjąłeś decyzję: złożyłeś wymówienie lub wziąłeś bezpłatny urlop w swojej firmie i wyjeżdżasz!

Przedtem jednak powinieneś się zorientować, czy w kraju, do którego się udajesz, jest zapotrzebowanie na twoje umiejętności. W niektórych krajach np. w Szwecji, w Niemczech będziesz musiał potwierdzić swe przygotowanie

zawodowe jakimś dokumentem, dyplomem czy certyfikatem zawodowym. W innych np. w Irlandii jest ono uznawane automatycznie, niepotrzebne są żadne zaświadczenia.

 

Zanim wyjedziesz:

Niezależnie od tego, czy jesteś bezrobotnym, czy masz w Polsce pracę, musisz poinformować o wyjeździe w wojewódzkim urzędzie pracy i wystąpić o odpowiednie formularze (opisujemy je na str. 38), które są niezbędne do przyznania i wypłaty zasiłku dla bezrobotnych podczas poszukiwania pracy za granicą, gdybyś stracił pracę za granicą i wrócił do kraju:

• formularz E 301 – o okresach zaliczanych przy przyznawaniu zasiłku,

• formularz E 302 – o członkach rodziny, których w krajach unijnych uwzględnia się przy wyliczaniu zasiłku dla bezrobotnych,

• formularz E 303, który dotyczy zachowania prawa do zasiłku i który

umożliwia przesłanie zasiłku za granicę.

 

Powinno się mieć te formularze ze sobą, ponieważ przedstawiasz je w urzędzie zatrudnienia kraju, w którym szukasz pracy. Na ich podstawie służby zatrudnienia mają o tobie niezbędne informacje, np. czy i jak długo pobierałeś zasiłek dla bezrobotnych w Polsce, jak długo byłeś zatrudniony, ilu członków rodziny masz na utrzymaniu itd. Jeśli formularzy nie weźmiesz – urząd zatrudnienia, do którego się zgłosiłeś za granicą, musi wystąpić o formularze do wojewódzkiego urzędu pracy, któremu podlegasz – a to trwa!

 

Gdy wyjedziesz w poszukiwaniu pracy, ty i twoja rodzina macie prawo do opieki medycznej – musisz jednak zabrać ze sobą formularz E 111, potwierdzający, że podlegasz ubezpieczeniu zdrowotnemu, który wyda ci twój oddział Narodowego Funduszu Zdrowia.

 

Jeśli jesteś osobą bezrobotną, przed wyjazdem musisz:

• być zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy w kraju, w którym ostatnio pracowałeś (a więc w Polsce) i poszukiwałeś pracy przez co najmniej 4 tygodnie,

• uprzedzić o zamiarze wyjazdu wojewódzki urząd pracy lub odpowiedni urząd kraju, który opuszczasz, a który jest odpowiedzialny za zasiłki z tytułu bezrobocia oraz wystąpić o formularze wymienione wyżej. Przepisy unijne wprowadziły bardzo ważną zasadę dla osób poszukujących pracy: jeżeli w Polsce masz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, należy ci się on także podczas poszukiwania pracy za granicą.

 

U W A G A !

Zasiłek podczas poszukiwania pracy jest wypłacany maksymalnie przez trzy miesiące!

 

5. Zasiłek ponad granicami

W okresie poszukiwania pracy za granicą bezrobotny nadal podlega ustawodawstwu polskiemu, ale ma obowiązek przestrzegania zasad obowiązujących osoby poszukujące pracy w kraju w którym stara się o posadę. Oznacza to, że decyzję o wypłacie zasiłku za granicą zawsze podejmują władze polskie stosując postanowienia polskiego ustawodawstwa.

 

Wszystkich poszukujących pracy obowiązuje bardzo ważna zasada: musisz zarejestrować się w urzędzie pracy kraju, do którego przyjechałeś, najpóźniej w ciągu 7 dni od opuszczenia państwa właściwego, czyli Polski i tam przedstawić formularz E 303. To oznacza, że jeżeli podróżujesz w poszukiwaniu pracy po kilku krajach unijnych, masz tylko 7 dni na przeniesienie się z jednego kraju do drugiego i zarejestrowanie się tam we właściwym urzędzie pracy – bo inaczej zasiłek będzie ci wypłacany dopiero od dnia, gdy się zarejestrujesz! Chyba, że przeszkodzi ci jakiś wypadek losowy – miałeś wypadek lub na lotnisku był strajk.

 

P R Z Y K Ł A D :

Pan Kowalski wyjechał do Irlandii w poszukiwaniu pracy. Jako bezrobotny zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy 1 kwietnia. Mógł więc wyjechać nie wcześniej niż 1 maja. Najpóźniej 7 maja musiał zarejestrować się w urzędzie pracy w Dublinie. Gdyby dotrzymał tego terminu, dostawałby zasiłek od 1 maja, nawet na czas podróży do Irlandii. Ale pan Kowalski najpierw odwiedził znajomych i zarejestrował się dopiero 20 maja. Dopiero od tej daty pan Kowalski będzie dostawał zasiłek. Będzie on wypłacany – po przeliczeniu – w walucie kraju, w którym przebywasz. Wypłat dokonują wytypowane banki – ich adresy wskaże ci urząd pracy w kraju, gdzie pobierasz zasiłek. Jeśli nie chcesz stracić do niego prawa, a nie możesz znaleźć pracy, lepiej wrócić do Polski przed upływem 3 miesięcy i zgłosić się w twoim powiatowym urzędzie pracy, bo inaczej stracisz prawo do zasiłku!

 

Chyba, że się spóźnisz, bo dotknie cię jakieś zdarzenie losowe, np. choroba – zostanie to uwzględnione. Jeśli ostatni dzień tego terminu przypada na sobotę, niedzielę lub święto – musisz się zgłosić do urzędu w pierwszym dniu roboczym po weekendzie lub święcie.

 

Rozliczanie wypłaconych zasiłków w krajach unijnych będzie odbywało się za pośrednictwem instytucji łącznikowej. To instytucje w każdym z krajów Unii, upoważnione do bezpośredniego komunikowania się między sobą (są wymienione na str. 48 i 51). Każdy, kto przebywa na terytorium państwa członkowskiego, bo np. szuka tam pracy, może zwracać się do instytucji innego państwa członkowskiego – albo bezpośrednio, albo za pośrednictwem właśnie instytucji łącznikowych.

W Polsce instytucja łącznikowa w zakresie bezrobocia to Ministerstwo Polityki Społecznej.

 

U W A G A !

Jeśli nie chcesz stracić prawa do zasiłku w Polsce, pracując w krajach unijnych, musisz sam dostarczyć wojewódzkiemu urzędowi pracy wszelkie dokumenty potwierdzające okresy zatrudnienia lub ubezpieczenia, np. świadectwa pracy lub dowody opłacania składek na ubezpieczenie i – jeśli są potrzebne – zaświadczenia o okresach zatrudnienia w innych państwach. Nikt za ciebie tego nie zrobi! Po powrocie do kraju możesz nadal pobierać zasiłek, o ile nie wyczerpałeś podczas pobytu za granicą całego okresu zasiłkowego. Okres pobierania zasiłku za granicą także do tego limitu jest wliczany!

 

P R Z Y K Ł A D :

Pan Nowak miał w Polsce prawo do zasiłku przez 12 miesięcy. Po 3 miesiącach jego pobierania, wyjechał do Francji szukać pracy. Niestety, przez 3 miesiące nie znalazł żadnego zajęcia i postanowił wrócić do kraju, by nie stracić prawa do zasiłku. Po powrocie pan Nowak dostawał zasiłek jeszcze przez 6 miesięcy (3 miesiące w Polsce, 3 – we Francji podczas szukania pracy i 6 – po powrocie. W sumie – 12 miesięcy). Gdyby natomiast pan Nowak miał przyznany zasiłek na pół roku – po powrocie do Polski już nic by mu się nie należało.

 

U W A G A !

Jeśli wrócisz do Polski, musisz przepracować co najmniej rok, aby nabyć prawo do nowego zasiłku. Dopiero wtedy będziesz dostawał świadczenie, gdy znowu wyjedziesz za granicę w poszukiwaniu pracy. Ale pamiętaj: nie możesz wyjechać za granicę i tam bez końca, ze statusem bezrobotnego, szukać jakiegoś zajęcia. W tej kwestii obowiązują bardzo rygorystyczne przepisy. Możesz poszukiwać pracy w wybranym kraju nie dłużej niż 6 miesięcy! Chyba że udowodnisz w urzędzie pracy wybranego kraju, iż masz szansę ją znaleźć – np. przedstawisz list intencyjny lub wstępną umowę z przyszłym pracodawcą.

 

P R Z Y K Ł A D :

Pan Nowak – kucharz – wyjechał szukać pracy do Holandii. Przez prawie 6 miesięcy nie mógł znaleźć pracy. Ale w ostatnim tygodniu wymaganego okresu poszukiwania, właściciel restauracji obiecał, że może go zatrudnić – ale dopiero za dwa tygodnie. Na prośbę pana Nowaka napisał dla holenderskiego urzędu pracy oświadczenie, w którym zobowiązał się zatrudnić pana Nowaka za dwa tygodnie.

 

To oświadczenie urząd pracy uznał za wystarczające, by wydłużyć panu Nowakowi czas poszukiwania pracy ponad dopuszczalne 6 miesięcy. Podobnie jak – dla własnego dobra – powinieneś pamiętać o dopełnieniu niezbędnych formalności przed wyjazdem w poszukiwaniu pracy, tak samo przestrzegaj zaleceń, gdy już znajdziesz posadę. Przede wszystkim wystąp o kartę pobytową, wydawaną zwykle na 5 lat Dostaniesz ją pod warunkiem, że zawarłeś umowę o pracę na czas nieokreślony.

 

U W A G A !

Karta pobytowa jest wydawana automatycznie, jeśli udokumentujesz, że masz wymagane środki utrzymania – muszą one być co najmniej tej wysokości, co wysokość środków z pomocy społecznej kraju, do którego wyjechałeś. Możesz pracować, spokojnie czekając na wydanie karty pobytowej

 

U W A G A !

Jeśli chcesz, by praca za granicą miała wpływ na wszystkie uprawnienia pracownicze, np. prawo do nagrody jubileuszowej, dodatku za staż pracy, prawo do urlopu wypoczynkowego czy odprawę pośmiertną, muszą co miesiąc być opłacane składki na świadczenia z tytułu bezrobocia – chyba, że przepisy państwa gdzie pracujesz tego nie przewidują W praktyce wygląda to tak: Jeżeli podpiszesz umowę o pracę z zagranicznym pracodawcą – będzie on odprowadzał od twojej pensji składki do odpowiedniego urzędu, któremu podlega. Jeśli za granicą otworzysz firmę – musisz je opłacać sam. W każdym kraju unijnym podstawa wymiaru składek jest różna.

 

6. Czy i kiedy należy ci się za granicą zasiłek, jeśli stracisz pracę

Każde państwo UE ma inne przepisy dotyczące zasiłków i świadczeń dla bezrobotnych.

Na to, kiedy bezrobotny dostanie zasiłek i w jakiej wysokości, mają wpływ różne czynniki. Wszystko zależy od: wieku bezrobotnego, czasu pobierania zasiłku – im dłużej, tym świadczenie jest niższe, liczby osób na utrzymaniu,

sytuacji ekonomicznej bezrobotnego, okresu zatrudnienia i opłacania składek na świadczenia z tytułu bezrobocia.

Oto wybrane przykłady warunków przyznania i ustalania wysokości zasiłku dla bezrobotnych. Najczęściej dotyczą stażu pracowniczego:

Przypomnijmy: według polskiego prawa jeśli jesteś bezrobotny, prawo do zasiłku przysługuje ci za każdy dzień kalendarzowy

po 7 dniach od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy – jeżeli:

• w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem przez co najmniej 365 dni opłacałeś składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy od co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

• nie ma dla ciebie propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia lub stażu, prac interwencyjnych lub robót publicznych,

• regularnie zgłaszasz się do urzędu pracy, wykazując gotowość do podjęcia pracy.

• Austria – aby mieć prawo do zasiłku, trzeba przepracować co najmniej 52 tygodnie w ciągu ostatnich 24 miesięcy,

• Belgia – minimum 312 dni w ciągu ostatnich 18 miesięcy, podstawa wyliczenia zasiłku, to przeciętne dzienne zarobki z okresu zatrudnienia. Wysokość świadczenia zależy od liczby osób na utrzymaniu. Jeśli bezrobotny ma rodzinę, w pierwszym roku pobierania zasiłku dostaje 60 proc. podstawy wymiaru zasiłku, w drugim roku ta kwota spada do 42 proc. podstawy wymiaru. Bezrobotny samotny dostaje 55 proc. podstawy, po trzech miesiącach – 35 proc.,

• Dania – minimalny okres zatrudnienia i ubezpieczenia – 52 tygodnie przed utratą pracy,

• Finlandia – przynajmniej 43 tygodnie zatrudnienia w ciągu ostatnich 28 miesięcy,

• Francja – przynajmniej 182 dni zatrudnienia w ciągu ostatnich 22 miesięcy, wysokość zasiłku – 75 proc. wynagrodzenia, od którego były płacone składki na ubezpieczenie społeczne, lecz nie więcej niż czterokrotność minimalnej płacy (ok. 9 tys. euro),

• Grecja – minimum 125 dni pracy w ciągu ostatnich 14 miesięcy,

• Hiszpania – minimum 360 dni w ciągu 6 lat przed utratą pracy,

• Holandia – 26 tygodni zatrudnienia w ciągu ostatnich 4 lat, wysokość zasiłku zależy od osiąganego wcześniej dochodu,

• Irlandia – minimum 39 tygodni zatrudnienia,

• Islandia – 10 tygodni zatrudnienia w ciągu ostatnich 12 miesięcy,

• Niemcy – 12 miesięcy w ciągu ostatnich 3 lat, podstawą wyliczenia są dochody z 52 tygodni ostatniego zatrudnienia,

• Portugalia – 540 dni przed utratą pracy,

• Szwecja – 6 miesięcy przed utratą pracy,

• Wielka Brytania – nie ma wymaganego okresu zatrudnienia i ubezpieczenia. Wysokość zasiłku zależy od sytuacji materialnej bezrobotnego (przeciętna wysokość zasiłku – 700 funtów),

• Włochy – wymagane 2 lata pracy.

 

Ciąg dalszy  >>>

 

Źródło: Ministerstwo Polityki Społecznej



2006-09-02

do góry
 
 
design & development by www.exeem.pl  Wyślij CV | Drukuj | Poleć znajomemu | Napisz do nas | Strona główna  | Reklama | Advertisement  
 Wszelkie Prawa Zastrzeżone | Ochrona prywatności | Privacy Policy  
 Forum - praca za granicą | Oferty pracy | Zasady pracy za granicą | Praca | Polish Workers | Jobs in the UK | Polish Recruitment